| تبليغات | X |
|
امه روستا بورخانی
|
 |
 |
||||
|
سلام به همه هم محلی عزیز
اینبار بنده با فروشگاه مجازی در دنیای مجازی آمده ام با عنوان WWW.Bouria.ir در خدمت تمامی هم محلی هاو هم شهری های عزیز با خدمات فروش رایانه و تمامی تجهیزات مخابراتی باور کنید شما می توانید صاحب یک رایانه با قیمت مناسب گردید اگر بخواهید.
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
در اوج عزت نفس درد آشنا لفوری ای مانده از توجه عمری جدا لفوری
در خود خزیده محکم چون قلعه های البرز تاریخ می ستاید نام تور را لفوری مهمان ستای و مومن آزاده اهل دانش هر عهد بسته بودی کردی وفا لفوری منطق گرای ومنصف برهان پذیر و عارف در انزوا نمانده بی ادعا لفوری در سرزمین سبزت کاشانه زد فرویدون هرگز نکرده بودی وی را رها لفوری هر مرغ نغمه خوانی بر شاخسار گوید احسنت و آفرین زه صد مرحبا لفوری از دور دست تاریخ تا این زمان نزدیک بر سر نداشتی کس الا خدا لفوری طبع بلند و ایمان در ذات تو موکد اما زمان کشیدت در انزوا لفوری مردان اهل پیشین افتند سر فرازان اینک تو کز آن ماندی بجا ی لفوری مدیون کس نبودی در طول روزگاران لطف خداست با تو بی انتها لفوری گوی لفور حجت مازندران نباشد دور از نگاه ایران آخر چرا لفوری تاریخ ۲۱/۹/ ۸۷ نام شاعر آقای حجت حیدری لفوری استاد عزیز با عرض پوزش اگر اشتباهی در درج مطالب وجود دارد |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سلام به همه دوستان و هم محلی های عزیز و گرامی
باور کنید بنده در دریای بیکران احساسات وعواطف شما نسبت به سرزمین خود در مات ومبهوت مانده ام که حتی نمی دانم چگونه احسات خود رابیان کنم یکی با ارسال اشعار خود یکی با رسال مطالب ویکی از تاریخ ویکی باارسال عکس وخلاصه هر کسی به نوعی در احیا نگه داشتن این سایت کمک می نماید که بنده دست همه شما را از دور می بوسم. بنده این قول را به همه هم محلی های عزیز میدهم که با رعایت حفظ واصل امانت داری عین مطالبشان را با نام نگارنده در سایت درج نمایم . وکسانی که دوست دارند مطالب یا عکس را ارسال نمایند با آدرس ایمیل arefrayaneh@gmail.com ارسال فرمایند با تشکر |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با تشکر از شاعر عریز جناب آقای تقی صداقتی
هر کجه خانی ته بور ته بورخنی ره یاد نکن لفور |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
من در رهگذر ماندم كه شايد مي رسد از ره
به وقت چاشتگاهان يك ناهار ازره و كار و كاير و لتكا به شور هستي چاوش خاله ، قلندر گشته ام زين كار ، نشستم تا كه شب شد ، و من اندر كنار بركه با آن سر صداي جير جيرك و اين باز از همان ديوانگي است ياران ، به صحرايي كه بفروختيم و حالا از همان صحرا همه بگريخته اند دو ستان ، چرا ديوانه ام ياران بمن گفتند شب آيد برزگر با دست چراغ از ره رسد و اينجا تك نفار دشت امشب مي شود رو شن و شب با آن صداي جير جير ك يا غوك اندر آب شناور مي شود خاموش، شب تاريك و تر س جان نه آمد دست چراغ شب و نه خامو ش جير جيرك و من از ترس جان خود ، دل شب يكسره مبهوت ، كه ناگاه بغض من تر كيد و گريه چون امان ببريد ، صداكردم اي مردم مرا ديوانه پنداريد كه من ديوانه عشقم و اين عشقم هويدا است و در اين گير دار شب تفكر بوده ام يارب ، مگر خوابم كه امشب اينچنين در اين دل شب سخت بي تابم صدايي آمده از شب به من اي كه به شب ماندي ستاره نقره باران كرد زمين را شبره صبح خيز و اينجا اشك شب را ماهتاب شويد از اينجا رو كه ياران بي وفايند از اينجارو كه گرگان نيز در خوابند سگان گله با گرگ آشنا باشند و تو بس مانده در راهي و من اندر تعجب در پس دلواسی ها مانده در اوج بلا ها و هرروز بدتر از دیروز و این آباد سرا ی ما شده ویران سرا یاران |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
آنچه که در ذات انسان نهفته شده است فراموشی اوست که خود در جای خود یک نعمت الهی است ولی اکنون آنچه انسان راپایدار نگه میدارد وهمیشه سرافراز مروری بر گذشته خود اوست اکنون آنچه را میخوانی وبه یاد می آوری...........
برگرفته از مجموعه ارزشمند "پار پیرار " اثر برادر گرانقدر " فرهود جلالی کندلوسی") |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
چل رسی وکرچال کار زنان سرگرمی بیه |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
توسط غلام رضا کجوری
مانده درراه |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
اسب قاطر جينگاي سر خرمن کوب عالي بیه
بینج و چَکو هوایِ سَر با فيه جدایی بیه کَمِلْ قج با لیفا سَر یکجا جمع آوری بیه با آدمهایِ شیرِ نَر کَمِلْ بَسته بندی بیه بینج کیسه ، اودَنْگِ سَر بار گیری و خالی بیه چَلِ سَنگ بن، اوِ دَنْگِ سَر دستگاه شالیکوبی بیه
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سلام
جناب آقای حمید رضا از جنابعالی به خاطر لطفی که دارید متشکرم. واما دیروز وقتی که از کوچه محله خودم رد میشدم یک سری از انسانهای پاک را دیده ام که شما اصلا باور نمی کنید دیده ام چطور مشهدی باب الله با آن دستهای قشنگ اش چکش به دست گرفته ودارد بخاری هیزمی درست میکند و زمان اذان با گوشهایم میشنیدم که جاجی حسن چطور با صدای قشنگ اش اذان میگفت و طنین انداز بوده است و وقتی از کوچه مشهدی اسماعیل جمشیدی رد میشدم آن پیرمرد را با آن تبرکوچکش در حال شکستن هیزم دیده ام و دیده ام تبسم همیشگیش را و شنیده ام که قرار مشهدی زهرا فردا به خاطر خشک سالی آش بپزد مادر م به من گفت پاشو برو دکان مشهدی هارون یک کبرت و نیم کیلو سیب زمینی بخر بیار چون قراره سید علی رضا بیاید با آن گاو نر زمین مارا شخم بزنه توی افکار خودم بودم که صدای بلندگو از منزل جاجی حسن بلند شد انا ال الله و انا الیه راجعون چه خبره مرتضی ابراهیمی دار فانی را وداع گفته است برین به مشهدی ذات الله بگین فلکه آب را باز کنه که فردا مراسمه وقتی از محل برمیگشتم یه لحظه به خودم گفتم راستی این همه اتفاق همین دیروز اتفاق افتاده است.من نمی دانم چی.............. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام به همه دوستان و هم محلی های عزیز
از تمامی دوستان تقاضا مندم در صورت امکان اگر مطالبی یا سندی از تاریخ محل دارند جهت آگاهی دوستان از اصالت بورخانی مرا یاری فرمایند وبنده با حفظ امانتداری وبا نام آنها در این سایت درج خواهد شد و از دوستان عزیز استاد گرامی جناب آقای بهروزیان واز جناب آقای محمدی و جناب آقای محبوب جمشیدی جهت درج تصاویر و مطالب تقاضای همکاری را دارم با تشکر arefrayaneh@gmail.com |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
بنده منتظر طرحها و پشنهاد های شما هستم تا بتوانم با نام شما در این وبلاگ درج نمایم شاید خیلی از شما به من بگویید که ما که زمین کشاورزی نداریم دست به طرح های کم هزینه بزنیم درست است ولی همه ما با اندک زمینی که پدران ما دارند می توانیم اینگونه طرح ها را در منطقه بهینه سازی کنیم به هر حال از لام لفور که به معنای لیاقت میباشد چنین کارهایی بر میآید امیدوارم. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
سلام به تمامی دوستداران لفور وبورخانی بیايید دوست داشتن خود را با دادن طرح های اقتصادی کم هزینه و پر در آمد برای اهالی لفور و بورخانی به مرحله اجرا در بیاوریم تا این دیو سیاه فقر اقتصادی را از چهره چند صد ساله لفور برداریم .چرا لفورهایی که در جا های حساس این مرزوبوم در حال خدمت گذاری هستند اکنون در آبادانی سرزمین پدری خود اینگونه عمل میکنند چرا ما نیاییم با دادن یک طرح اقتصادی کم هزینه مثلا کاشت درخت گردو که در این منطقه با شرایط آب وهوایی هم سازگار میباشد به مرحله اجرا نگذاریم واین منطقه را تبدیل به قطب صادرات گردو به شهرستانهای این استان ننماییم چرا ما نمی یاییم با مهندسین کشاورزی این منطقه همچون مهندس امیری وغیره به عنوان کار شناس استفاده نمی کنیم بنده با تحقیات ناچیزی که انجام داده ام به این نتیجه رسیده ام که با اجرایی نمودن اینگونه طرح ها می توانیم لفور ویا بورخانی را تبدیل به قطب صادرات اینگونه محصولات نمایم که خودم یکی از اینگونه طرح ها را در دست اجرا دارم امیدوارم روزی فرا رسد که همگی در اجرایی شدن اینگونه طرح ها به یاری سرزمین خودم که قرن ها با فقر نداری دست وپنجه نرم کرده و بزرگ مردانی را تربیت نموده است بشتابیم. انشا الله. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
بدون هیچ مقذمه ای باید بگویم که در یک محله ای که همه با هم قوم قبیله وفامیل هستیم چرا باید اینقدر اختلاف و دو دستگی وجود داشته باشد که موقیعت را به فعلیتها تبدیل نگردد و امتیازات به آسانی از دست این جوان به در رود چرا کسانی که به دنبا ل منفعت خوذ هستند اینگونه با مردم رفتار نمایند آیا زمان آن نرسیده که جوانان محل را باور کنیم آیا زمان آن نرسیده که ار جوانانی چون مهندس امیری مهندس حسینی واساتیدی چون بهروزیان ودیگر بزرگ مردان محل را در عرصه کار وعمل بینیم چرا شما ساکت نشسته و می گذارید چنین مشکلی به وجود بیاید من نمی خواهم فقط انتقاد کنم باید نظر این بزرگان را برای بهینه ساری افکار محل به مرحله اجرا بگذاریم و بگویم که مامیتوایم با این اساتید محل خود را به یک روستای نمونه در استان معرفی کنیم شاید خیلی ها بگویند چگونه؟ |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
کَچه و کِتْرا و خِردِ خارْ سرویسِ غِذا خوری بیه چوبی کَلِّزِ دَسِه دار پار چهای آب خوری بیه
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
جشن های عروسی ِشون واقعا عروسي بیه دِسِكله عروسی شو گوشت و کباب خوری بیه عاروسْ ماشین نِماشون اسب های یِرقه ای بیه
به یاد عروسی های قدیم تقدیم به دوستاران صلح واقعی
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
مرا به خاطر تاخیری که داشتم بخشید چون الان وقت نشا زمین شالیزاری میباشد و من در زمین شالیزار بودم امیدوارم که ...دونه گرون نوه |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
از تمامی دوستان و هم محلی های عزیز عاجزانه درخواست دارم هرکسی به هر طریقی از این شهیدان خاطراتی دارد در بخش نظرات درج نماید تا با حفظ امانتداری در بخش مورد نظر با نام نویسنده درج میگردد. شاید این بخش کوچک سبب زنده نگه داشتن نام آنها باشد خصوصا از خانواده محترم این عزیزان درخواست دارم.که همکاری لازم به عمل آید. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با توجه به نظرات دوستان در خصوص وبلاگ و مطالبی که با مضوعات مختلف بحث مگردد بنده سعی میکنم با حفظ امانتداری عین نظرات سازنده شما را در وبلاگ حهت بهینه سازی بهتر درج نمایم با کمال تشکر . نظرات خوب شماست که مرا تشویق به درج مطالب جدید در وبلاگ می نماید
نظر آقای محبوب جمشیدی در خصوص مفقود الاثر نقدی بر آ قای همسایه و مدیر محترم وبلاگ درخصوص کلمه مفقود الاثر |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
با سلام
حتما زمانی که این وبلاگ را مشاهده می فرمائید شاید تنها چیزی که به نظر شما آید تنها چند جمله ویا چند قطعه عکس چیز دیگر نظر تان راجلب نکند اما با ورکنید با کمی تامل چیزهای عجیبی از این عکس های شهدا نظرتان راجلب می نماید در صورت تمایل آنچه به مد نظرتان می رسد در قسمت نظرات درج فرمائید. تو با يک فاتحه زين جا گذر کن بـه پا بوسی آنان يـک سفر کن |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
شهيد ابوالحسن افشار نام پدر : حاج قنبر تاريخ تولد : 2/3/42 تاريخ شهادت : 24/8/1359 محل شهادت : سرپل ذهاب گلزار شهيد : مفقود الاثر
شهيد ابوالحسن افشار در سال 1342 و همزمان با آغاز مبارزات قهرمانانه امت اسلامي در روستاي بورخاني از توابع شهرستان سوادکوه (استان مازندران) چشم به جهان گشود. نوجواني بيش نبود که قامت کوچکش در برابر معبود به سجده افتاد و نور ايمان در جانش ريشه دواند و با تلاش فراوان توانست کلاسهاي قرآن و معارف اسلامي را در مسجد جامع شيرگاه تشکيل دهد با اوجگيري نهضت پرشور مردمي به رهبري امام خميني عليه رژيم پهلوي ،او به اتفاق ساير پيشتازان شهر انجمن اسلامي را تشکيل داده و در سازماندهي حرکتهاي مردمي نقش بسزايي ايفا نمود. پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران با عشق و علاقه فراوان آموزش نظامي و عمليات چريکي را در سپاه پاسداران قائم شهر فرا گرفت و پس از مدتي ملبس به تنپوش سبز سپاه پاسداران گرديد و در پادگان شيرگاه بعنوان مربي آموزش نظامي مشغول به فعاليتگشت، با شروع جنگ تحميلي اشتياق دفاع از مرزهاي ميهن اسلامي او را به سوي ميدانهاي نبرد کشاند و در تاريخ 15/7/59 با گروهي از پاسداران استان مازندران راهي ميدان خون و مبارزه شد. افشار سرانجام در تاريخ 24/8/1359 مصادف با ششم محرم الحرام سال 1401 هجري قمري سينه خود را در مقابل خمپارههاي دشمن سپر نمود و در سن 17 سالگي به سوي عرش اعلي پر گشود و کالبد خاکياش براي هميشه در کربلاي غرب کشور باقي ماند
نویسنده: قاضیکلائی
شهید بزرگوار افشار همکلاس دوران دبیرستان ،هم دوره آموزشی مهر 59 جهت اعزام به جبهه از نزدیکترین دوستان من با دنیائی از خاطره از ایشان :یادم می آد برای آموزش جبهه به گهرباران ساری اعزام شدیم من جثه ام کوچک بود همیشه در اکثر کارهای قدرتی عقب بودم یکی از موارد آموزشی این بود که مسیری را باید همدیگر را کول می کردیم من چون جثه ام کوچک بود شهید هم مسیر رفت مرا کول می کرد هم مسیر برگشت می گفت تو جثه ات ضعیفه ،شهید فردی بسیار پر کار بود وهیچوقت از پدرش پول تو جیبی نمی گرفت بعد ازظهرها که از درس فارغ می شد خودش نجاری میکرد از بس که چکش می زد دستان پینه بسته و محکمی داشت و می گفت دستان ما انقدر زمخت هست که در اتش جهنم نمی سوزد
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
شهيد عبدالله مسلمي نام پدر : مصيب تاريخ تولد : 2/1/38 تاريخ شهادت : 24/11/64 محل شهادت: فاو گلزار شهيد : گلزار شهداي بورخاني فرازي ازوصيت نامة شهيد : من به عنوان يك بسيجي به شما وصيت مي كنم ، كه در سر نماز امام وانقلاب را دعا كنيد |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
ز رحمـانی بگم ای داد و بـيداد شـهيـد راه حـق زنـدان بغـداد
شهيد مهرعلي رحماني نام پدر : حسينعلی تاريخ تولد : 7/2/43 تاريخ شهادت : 12/7/67 محل شهادت : زندان بغداد گلزار شهيد : نجف اشرف |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
 |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
آیا میدانید با نظر دادن اشتیاق درج مطالب در وبلاگم چند برابر می شود.
یک روز انسان ته دلش یکمرتبه خالی میشود و سعی میکند با بیان نمودن جمللاتی تسلی خاطر خودش باشد یاد تمای شهدای لفور بخیر باشد از جمله شهید امیری |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
یادی از شهدا http://lafoori.blogfa.com/ نقل وقل از سایت بعداز عملیات رمضان جهت استراحت 24 ساعته که در آن موقع مرسوم بود. جمعی از بچه های های تخریب لشگر حضرت رسول(ص) به شهر اهواز امدیم. گلف مقر ما در شهر اهواز بود. عصر آن روز تابستانی بعد از اندکی گشت و گذار در خیابان های اهواز به مقرمان (گلف) برگشتیم من در بین بچه های تخریب لشگر حضرت رسول تقریبا غریب بودم. همزمان با صدای اذان مغرب که از بلندگوی مقر پخش می شد در حال اماده شدن برای شرکت در نماز جماعت می شدیم. صحبت مختصری که یادم نمی آید چه بود؟ با رزمنده کنار دستی ام داشتم. او سئوال کرد شما بچه مازندران نیستید؟ گفتم هستم. از سوادکوه اعزام شدم؟ گفت عبدالله درزی را می شناسی؟ گفتم بله با خوشحالی و کمی هم تعجب از ایشان پرسیدم عبدالله اینجاست؟ اندکی تامل کرد . هیچی نگفت و آهی کشید. با آه ایشان غم تمام وجود مرا قبضه کرد. در یک لحظه صحنه عملیات رمضان و منظره شهدای رها شده در بیابان و... را در ذهنم مرور کردم. همهمه و تقلای جمعیت برای تنظیم صف نماز و صدای مکبر امانم نداد تا اورا وادار به صحبت کنم وسئوالاتم را از ایشان بپرسم. با فشار جمعیت بین ما فاصله افتاد و نماز هم شروع شده بود. بعد از نماز در فضای تاریک و روشن مقر گلف به امید دیدن دوباره آن رزمنده و کسب اطلاعات بیشتر و اخذ نشان از همولایتی ام تک رزمندگان را چهره به چهره تعقیب و وارسی نمودم ولی آن رزمنده را نیافتم تا سئوالات ذهن مشوش شده خود را از او بپرسم. حدود ساعت 11 شب بود که به سمت پاسگاه زید حرکت کردیم. شنیدن اسم عبدالله از زبان او و همینطور یاد عبدالله انگار غم غربت را از دلم زدود. سه ماه پس از آن موضوع به مرخصی امدم. در مرخصی متوجه شدم که عبدالله به خیل شهدا پیوست. اما چهره مهربان و خندان و دوست داشتنی اش هیچوقت یادم نمی رود. همه خاطرات من با ایشان به زمانی برمی گردد که ایشان در کلاس چهارم در مدرسه بورخانی درس می خواند و با ما بچه های کلاس اولی خیلی مهربان بود. یادم نمی رود که تمام بچه های مدرسه اعم از بچه های شر یا مهربان بلا استثنا با عبدلله دوست بودند. روحش شاد.بعد از عملیات رمضان جهت استراحت 24 ساعته که در آن موقع مرسوم بود. جمعی از بچه های های تخریب لشگر حضرت رسول(ص) به شهر اهواز امدیم. گلف مقر ما در شهر اهواز بود. عصر آن روز تابستانی بعد از اندکی گشت و گذار در خیابان های اهواز به مقرمان (گلف) برگشتیم من در بین بچه های تخریب لشگر حضرت رسول تقریبا غریب بودم. همزمان با صدای اذان مغرب که از بلندگوی مقر پخش می شد در حال اماده شدن برای شرکت در نماز جماعت می شدیم. صحبت مختصری که یادم نمی آید چه بود؟ با رزمنده کنار دستی ام داشتم. او سئوال کرد شما بچه مازندران نیستید؟ گفتم هستم. از سوادکوه اعزام شدم؟ گفت عبدالله درزی را می شناسی؟ گفتم بله با خوشحالی و کمی هم تعجب از ایشان پرسیدم عبدالله اینجاست؟ اندکی تامل کرد . هیچی نگفت و آهی کشید. با آه ایشان غم تمام وجود مرا قبضه کرد. در یک لحظه صحنه عملیات رمضان و منظره شهدای رها شده در بیابان و... را در ذهنم مرور کردم. همهمه و تقلای جمعیت برای تنظیم صف نماز و صدای مکبر امانم نداد تا اورا وادار به صحبت کنم وسئوالاتم را از ایشان بپرسم. با فشار جمعیت بین ما فاصله افتاد و نماز هم شروع شده بود. بعد از نماز در فضای تاریک و روشن مقر گلف به امید دیدن دوباره آن رزمنده و کسب اطلاعات بیشتر و اخذ نشان از همولایتی ام تک رزمندگان را چهره به چهره تعقیب و وارسی نمودم ولی آن رزمنده را نیافتم تا سئوالات ذهن مشوش شده خود را از او بپرسم. حدود ساعت 11 شب بود که به سمت پاسگاه زید حرکت کردیم. شنیدن اسم عبدالله از زبان او و همینطور یاد عبدالله انگار غم غربت را از دلم زدود. سه ماه پس از آن موضوع به مرخصی امدم. در مرخصی متوجه شدم که عبدالله به خیل شهدا پیوست. اما چهره مهربان و خندان و دوست داشتنی اش هیچوقت یادم نمی رود. همه خاطرات من با ایشان به زمانی برمی گردد که ایشان در کلاس چهارم در مدرسه بورخانی درس می خواند و با ما بچه های کلاس اولی خیلی مهربان بود. یادم نمی رود که تمام بچه های مدرسه اعم از بچه های شر یا مهربان بلا استثنا با عبدلله دوست بودند . روحش شاد. به روح بلند تمام شهدا و صلحا و علمای منطقه لفور درود می فرستیم
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
به یاد شهدای لفور (نقل وقول) از لفور یادبگیریم لیاقت -فداکاری- وقار-رشادت حالا بخوانید اشعار زیر را....... ســلام ای والـدين ســرفــرازان سـلام سـازنـدگان اين شهيـدان خوش آمـد بر شما در بـزم ياران قـدوم پـاکتـان بر مـــژه هـامان دلم تنگ است سخن دارم فراوان زجنــگ کفــر با مـردان ايمـان از آن روزی که جنگ آغاز گرديد بسيــجی همـدم سـرباز گـرديد سپـاهی مـردمان را کرد دعـوت هـوائـی با زميـن دمسـاز گرديد ز رهبـر نامه آمد اين جهاد است زمــان يکــدلی و اتحــاد اسـت سواران اسب حـق را زين نمودند بخـون درجبـهه ها آذين نمودند کـمــر را بستــه بـا قـلاب هـمـت يقين زين عاشقی نيز حکمتی هست چو اذن جنـگ را مـردم شنيدند شهيـدان يک ره ديگرگـزيـدنـد گهی لبيـک گفتنـد گه دويـدند زخـون نقشی زکشور را کشيدند همه رفتنـد مرا با خـود نبـردند نـدای رفتـن و تاختـن سـرودند شـده چشـمان به راه رجعـتشان ولی سرهای بی تـن بوده ديدنـد بدل گفتم رسالت پس کدام است به سنگرهای تک تک سر کشيدم سـراسـر جبهه ها را من دويدم ولـی خشنـود انوشـا را نديـدم گمـانم پيشتر او گـشت پـرپـر توی سـردشت سر او را بريدند همان خشنود که از پاشاکلا بود هـم او در خط سرخ انبياء بـود درنگ را من دگر جايـز نديـدم به شهرخون همان مهران رسيدم گرفـتم من سراغی را ز شعبـان يکی گفت محرابی را من نديدم شـهيــد اولـی را مـن نـديـدم شعبــان محـرابی را من نديدم شـهيـــد اول کالـيـــکـلايـي شعبــان محـرابی مـرد خـدائی بـسـمت ديـگر جبـهه نشستـم به مرز شــهـر آبـادان رسيـدم کمی از غم به احمـدی نوشتـم ز آبــادان و زيبـــائی نوشـتـم آبادان دگر از آن غصه پيـر شـد اسـحـاق احمـدی آماج تير شـد بـگو اسحـاق که او بی مـدعا بود شــهيــد اول گـالـشــکلا بـود پيـام آمـد که آغــازی دگـر کن بسـوی غرب کشور هم سفر کن رسيدم جبهه های حاجی عمران سـراسر غرق خون ديدم شهيدان نديـدم يــار علی را نـزد ايشـان نـمـودنـد پـرپرش در آن بيابـان خـونش ديدم ولی جسمش نبوده نـريـمـانی بـخـون خــود تپـيده جــلال خــليــلی در يـادم آمـد تـقــی تــوکلــی را يــاد کـردم نشـسـتيـم تا بيـايد بـر سر قـول نـيـامـد او , يقيـن گرديده مقبول جـلال و يـارعلی چـه بـاصفـاينـد شـهيــد عــاشــق کـاليـکلاينـد صفــدر جعـفـری مـرد خدا بــود غيـور و شيـر مـرد جبـهه ها بـود هميشــه در نبــرد اشــقيـا بـود شب هنـگام در نمـاز و در دعا بود غلام ســاجـدی هـم يــار او بـود نبــرد با دشمنـان در کــار او بـود نـمـوده او اُفول در خـط مـوسيان بـرای حفظ مُلک و ديـن و قـرآن ستـــار تـقــوی جنــگاوری بـود بـخـط جبـهه هـا نـام آوری بـود عجب شوقی به جنگ و جبهه او داشت کـه او سـربـاز خــط رهـبــری بــود غــلام و صفـدر و سـتــار تقـوی شـنيـدم بـوده انـد رئيـسـکلائی نـادر محـمــودی يـکتــای دوران خطـوط جبـهه ها را او نگـهبـان اگـر رفتـه کلاشيـن بـهـر قـرآن فدا کرد جان خود در آن بيـابـان يقيـن تا کــربـلا راه کـمـی بـود به عشـق کربـلا در دل غـمی بود کنــارش جمـعـلی اکـبـری بـود رفيق راه و جنـگ را مشتری بود اگــر در صـالـح آبـاد داشت مأوا ز خـون سـر نمـود حق را مهيـاء حيـدر اميـنـی از خـاطـرم رفـت شهيـد متـقـی از خـاطـرم رفـت سه همسنگر سه جنگی اين سه ياران از آن عـالـمـکـلا رفـتـنـد به ميدان قبــاد اسـماعيــلی را روزی ديدم ز پــستــی زمـان از او شنـيـدم به گفـت دنيا نمـی ارزد به کاهی شـهـادت هست نمـای بی ريائی قبادی را که بــود ممـلو ز ايمـان تـولـد گشـت روستـای دهـکلان شهيـد قــاسـمی در دفتــر کـار شـده درگيـر بمب قــوم بـدکـار ز تيـر و تـرکـش او ترسی نـدارد شهيـد است و زمرگ ترسی ندارد شهيد مجلـس اسـت بر او مبارک شـده چشـمـان او باز در لفـورک گلـی دائم به فکـر جبـهه ها بـود ولـی بـود و لبـش ذکـر خدا بود شـده چنگوله درگيــر با ستمکار خـريـداری شـده خونش به بازار گلی دانـشـجــوی آن شهدا بـود قـبـول از مـردم پـاشـاکـلا بـود داود صــــادقی اهــل وفـا بـود ز جـانبـازی شـهـيـد کربلا شد داود در نفـت چال آمـد به دنيـا شـهـادت را خـريد بر اهـل دنيا عمـران قربانی هم يک جوان بود تـوی ماهـوت او يک قهرمان بود نـمـوده جـان خـود را آنجا اهداء خـداونـدا بـيـامـرزش خـدايــا جـوان مـه جبين نســل گالش شـهـادت را بـخـون داده نوازش صـادق قاسمی هـم بود خستـه شهيـدش کرده اند مرز شلمچه لفـورک بـوده اسـت منزلـگه او سخنهايش چو درويشان به ياهو ابـوالحسنِ افشـار يــاورش بـود سـرِ پل ذهـاب همسنگرش بود شهيد شد بوالحسن در نوجوانی زلــفــور آمـده و از بـورخـانـی قـلی اکـبـری شـد قطعه قطعه دم صبــح در کنـار شرق دجله قلی پـاشــاکلا آمـد بـه دنـيـا نشـد تسليـم زرق و بـرق دنيا نصراله نـاصری می گفت يا رب يقين او خواند نماز عصر يا شب نصـراله از کفـاک آمد به ميدان به دشمن کرد هجوم تا دادنِ جان که در گيلانغـرب گرديد خامـوش هماغوش است با افشـار هماغوش دگـر پيـری ابـوذر وار مـرام است ورا حسـن مـرادی نيـز نـام است ميـان فـاو او مجـروح گـرديـد همانجـا طاقت او هم تمام است به همراهش دو شير و دو پسر داشت دو تا گـوش جـگـر نـور بصـر داشت مصطفی در سنندج گشت پرپر علـیِ اکبـرش در هــور شنـاور نه در هـورالـهـويزه اکبـری داشت نه عين مصطفی خود ياوری داشت سـه مرد جنگـجو سه مرد سرحال مـرادی هـا شـهيـدان نفـت چـال نـظـر رستـمـی خـط مريـوان شـده آمـاج تيـر قـوم عـدوان ز شهر فاو پرواز کـرده ايـن نام شهيـد تشنـه کـام تقیِ آشـام رضــای هـاشـمی خـط هويزه سبـوئی از شهـادت سر کشيده نـظر و تـقـی و رضــا هـاشمی سـه ديـگـر از محـلـی مـرادی عـليـرضـا مـفيـدی نـام بــوده که در هورالعظيم قدش خميده مفيدی از شهميرزاد آمـد اينجا لفـورش شد قبـول در توی دنيا ز لاکـوم آمـده محسن شعبانی مـريـوان عمر او شـد جـاودانی از آن سومار کـه هردم ياد کردی مـحـل قتـل خـيـرالـه عبـادی زمـانـی بــاز تـو فـاو را يـاد آو ر سـعـيــد کــلاگـر را يــاد آور شـهيـد شهـرک فـاو بسـيارنـد سعيـد کـلاگـرها از آن ديارنـد مهـرداد خـليلی مأمـور حق بود شهيد صادق بیِ زرق و برق بود دگـر برگشته ام من خط سومار که تا دشمن ببينم ذلت و خوار نـورالـه روح الـه پـور را نديدم به عشق کربلا از عشق سـرودم خيراله و سعيد , مهـرداد نوراله شهيـد از نفت چالنـد نيز اينها عبداله مسلمی نامش بياد است شهيد ديگری از شهر فـاو است به عبـداله و به خسرویِ خسته هم عبـداله شهيـدِ شـهر بصـره چـه آنان هـردو از درزی تـبارند که موسيان خسرو را از ما گرفته شـهيـد خسـرو و عبدالـه درزی عبـداله مسلمی هر سه بورخانی غـلامـرضا فرجـی جنگجـو بـود شلمچـه بهـر او در گفتـگو بـود فـرجـی از نکـا ليک در لفور بود سکـوتش بدتـر از نـار تنـور بود عـليـرضا امـيـری مــرد ايمـان شـهيـد ديگـری از غـرب ايران گـزيد او دهلران را مقتل خويش ولـی قلب همـه از بهـر او ريش چو آن گيـلانغرب بر ما گذر شد علـی خبـره هـم مـدّ نظر شـد الـه ای شهر بگـردی تکـه تکـه گـرفتی تو علـی محمـد خبـره ز رحمـانی بگم ای داد و بـيداد شـهيـد راه حـق زنـدان بغـداد هـمانی را کـه نـام او علـی بـو د اميـرالمـومنيـن او را ولـی بـود رحمـانی , خبره و ديگـر اميری سه ديگـر از شهيـدان بـورخانی رضــا و قـنـبـر علـی صـباغـی دو مرد جبـهه ای هر دو سپاهی رضـا گشتـه شهيـد در فکه امـا علی گشتـه شهيـد از شيميـائی آرائی قاسـم هم در خط سـومار فـداکـاری نـمـوده کـرده ايـثار نشـان کـرد او زمانی دشمنان را گهـی بر زخمـيان بوده پـرستار دو صـباغـی رضــا و قـنبر علی قاسـم آرائـی نـيـز دهـکـلانـی شعبانعلی نجـفی در طبــق شد در آن پاسگاه زيد او مردحق شد بـغــريد و بــزد او دشـمنـان را همه در هم بريخت پاسگاهيان را شعبان دادمهرِ چست و چـالاک عجب از تير دشمن رفت در خاک سوسنـگرد قسمتش بوده شـهادت شـهـادت بـوده بـهـر او ولادت جوان نـازنيـن قـبـاد فـرهـادی جوانی سر به زير او بوده خاکی صـفـای سنـگر همسنگـران او همه همسنـگران را بود هـادی شـعبـان نجـفی قـباد فرهـادی ز مرزيـدره دادمهـر هم آلاشتی حشمتِ داودی در مـوقع خواب بشد مجروح ز تيـر مردی ناپاک هماندم دست و پايش را به بستند شهـادت نامه را بهـرش نـوشتنـد داودی از رئيـسـکلا بـپا خـاست ز خونش موی فرقش را بياراست دگر برگشته ام من سوی دجله ببينـم تا ز يـارانـم کـه مـانده درويشـی بوده او اسفنديار نـام که از سر تا به پايـش تير باران ز روستـای کيـا سلـطان طلـوعش به شرق دجله کرديم جستجويش صـفـرِ آقـايي مـرد خــدا بـود شهـادت را خريد او از جوانـرود بـرزو بـود در جزيـره همچو مجنون چه مجنونی که از سر تا به پا خون او درويـشـی ز درگاه خدا بود خريـدار شهادت گشت او زود صفر و برزو هـم از شاهکلايند يقين هم سفره سلطان کيايند حسين عابدی از فـاو رسيـده گلـو و صـورتش ترکش بريده تمــام پيـکر او گـشت زخمی گلی ديگر از اين گلشـن رسيده شهيد عابدی هـم شـاهکلايي نـمـايـي از صـفـا و بـا وفايي مهروان نوذری چه جنگجو بود تمـام ميمک از او گـفتگو بود چو دشمن نام او را می شنيدند همه ناگـه ز ترسش می رميدند که خرمشهر را ديدم پر از خون عليزاده به خونش گشت گلگون همان بابا که نامش چون پدر بود به سنگر يکه و يکتـا گـوهـر بود بـابـا و مهروان جنگ نـاخدايند شـهيدان از ده ميـرار کـلاينـد يـاد شـجـاع اديـانی بـخير بـاد همـان انصـار حسينی بخير باد شـهـيـد کـربـلا چـهـار ايـران صفـا و مهربـانيش بـخيـر بـاد اسماعيل ميرزايي درشهر بستان فـداکاری نـمـوده از دل و جـان چنان جنگيد تا خود رفته از هوش شـهـادت را گـرفتـه او در آغـوش بـه شـهرِ بستــانِ خستـه رفتـم اسماعيل ميرزايي را هم شناختم در آن شهری که کرکس بوده بسيار کبـوتــر بـچـگان را تـوی منـقــار محمد صـادق آمـد ام الرصـاص دم مردن همی خواندسورة ناس رضــايي داشــت ايمـان فـراوان شهـادت را خدا داده است ارزان از آن گالـشـکلا مــردان لايــق شجاع واسماعيل اسحاق وصادق عليـرضا احمدی مـرد راز اسـت ز ظاهـر های دنيا بی نيـاز است ز شلـمچـه يکی بـاز پيکر آمـد رضــايي محـمــد از سفر آمـد گلـی بـود نـاشـکفته پرپـر آمد به رسم هـديه سوی کشور آمد جــوانـی بــود عــادلِ ولـی پـور ز رزمش گشت چشم دشمنان کور بـلافت را مـنزل و مأوا نـمـوده شـهـادت را برای خـود خريده شـده اسفنديـار هـم شيميايي کجـوری مرد حق مرد خدايي شدند از گشنيان مردان کـاری عادل احمدی و محمد رضايي يکـی هـم آن شهيـد شيميايي که نـامش برده ام بـالا کجوری نصـراله امينی بـود شيـر مـردان شهيد گرديده در آن دوب هردان امينی شير مـرد جبهه ها بـود امـيـنـی از ده اميرکـلا بــود که يـونس اسدی مرد نـمـونه به پيرانشهر شـد با تير نشونه يـونس از مردم اسبوکـلا بـود جـوان نـازنين و بی ريـا بـود مـحـمـدی عـلی اکبـر دوران بـه اذن والدين آمد به ميـدان تمـام جبهه هـا را او نظر کرد دم آخر به شلمچه سفـر کـرد علی اکبر کريمی رفت با شور سـفر آغاز کـرد تـا وادی نـور به شهر خونِ خرمشهر رسيده ولی روحش از آن کالبد پريده علی اکبر محـمدی . کـريـمی لفورک بـوده انـد در نوجوانی سلام ای يوسفی ای مرد ميدان مـحمـد و رضـا را نــامــداران در آذربـايـجان دادی تو هم جان خـدا قسـمت نمايـد باغ رضـوان يـوسـفـی در قائـمشـهر داد آواز ز لفـور هـردو بالم شـد به پـرواز رمضـانعلی واحـدی در حـلبـچه بـه همـراهـی يـارانـش نشـسته نمـودنـد ياوريـش تيـر و تـرکش مـدام و مستـمر بنمـوده راهـش خـاطر حبيـبی هـا هــردو در ياد ايـوبش کشـتـه شد اندر مـهابـاد ز اسماعيل که بسته خون به حجله شهيدش کرده اند در شـرق دجـله عـلـیِ قــنـبـری قـهـار عبـدی شــهيـدنـد و شهيـد جـاودانـی علـی از عـاشقـی در فـاو مـانده که قهار هم به سومار اسب رانده دو حـبيبـی دگـر علـی قنبـری که گويند بوده اند آن سه کفاکی قهـار عبـدی از اسبوکـلا هـست شهيـد شيـر مرد جبهه ها هست عـلـیِ مـظلـومی مـظلـومِ ديگـر شهيـد است و شهيد غرب کشور فـرامـرز عـزيــز جـبار طـيبـی شـهيداننـد از بـمـب هـوايــي کـفاک آورده با خود باز شهيدان طيبی ها و مظلومی سـه يـاران مــهــدیِ رمـضـــانیِ فـداکـار شلمچه جنگ کـرد با قـوم کفار در آن جبهه بخونش شـد شناور بـخون غـلتــيـد ســربـاز دلاور مهدی از شاهکلا کز خاطرم رفت بـگـفتـا مـادرش بال و پرم رفت ز مـــداح و شــهـيــد راه داور عليـرضـا محـرابی مــرد سنـگر که هـم جانبـاز بود هم شيميايی مـدرس بــوده و بــوده مـــربی که اين جـانباز از کاليکـلا بـود تـمام پيکرش تـرکش سرا بـود شـهــيد آخـريـن و مـرد ايـثار خبرسـاز ساجدی نامش سپهدار سپهدار مرد حق مرد خدا بود بـراستی او بلال عصـر ما بـود شـهيد آسمـان شـهـر تهـران شـهيـد خـاتـم رئيسکلا بـود خـداونــدا بـحـق نـور عينت شهيدان را ببخشا بر حسينت تو محـرابی اگـر عبـاس نـامی اگر داری تو شيرين ترکـلامی بيا اينـک زبـان و هر دو لب بند بگير از آن شهيدان عبرت و پند دمی از کوی اين عشاق گذر کن کمی زان تربت غم روی سر کن تو ای شاعر صفت بس کن گزافه شـهيـدان جـملـه الگـوی زمانه شـهيدان عِنـده رَبِ يُرزَقـونـَنـد شـهيدان تاجران جـان و خونند تو با يک فاتحه زين جا گذر کن بـه پا بوسی آنان يـک سفر کن بپـا خيـزيد جميـع ميهـمـانـان بخـوانيـد فـاتحـه بهـر شهيدان |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سلام
اميدوارم با اين پراكندگي موضوعات وبلاگ خسته نشده باشيد بنده سعي دارم در درج مطالب آتي خودم به صورت منظم وبا موضوعات مشخص شده مطالب رادرج نمايم وبه صورت سلسله وار با مستندات دقيق بيان كنم كه اين مستلزم نظرات خوب شما دوستان در اين زمينه ميباشد. در ديار بورخاني مردي از مردان خدا ترس و زحمتكش و پدري دلسوز زندگي ميكرد .كسي كه تمام عمر خود را در راه رسيدن به معبود با تلاوت قران و گريه هاي نيمه شب او و سجاده پهن او وسينه زدن هاي محرم او كه زبان زد همه اهالي محل بوده است. بورخاني در آرامش به سر ميبرد ديگر كسي صداي چكش هاي او را كه به فلزات مي زد نمي شنود ديگر بخار ي هاي كسي در محل بورخاني خراب ني شود كمتركسي در روستاهاي مجاور از بزرگان محله ها باشد كه نام او را نشناسد واقعا نام با مسمي را در لوح قلب خود نهاده بود او كسي نيست جزء از فرزندان اسماعيل( آن پيرمرد قد كوتاه ساده وبي آلايش كه بنده هنگام مرگش در كنار او بوده ام كه با ذكرخدا دارفاني را وداع نموده است) باب الله جمشيدي همان كسي است كه صداي چكش هاي او در پس كوچه هاي خلوت محل مي پيچيد. كسي كه در روزهاي آخر عمر خود به همگان اعلام ميكند من دوسه روز كار دارم وبعد از اين ميخواهم با پاي پياده به كربلا بروم و همين شد . ودر جايگاه ابدي خود آرام وبدون هياهو آراميده است. |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
باسلام
یادی از زنان زحمت کش وپرتلاش بورخانی که حق والانصاف پابه پای مردان خود و باید گفت فراتر از توان خود جهت آسایش خانواده تلاش می نمودند زنانی که کم کم متاسفانه نام آنها در تاریخ به فراموشی سپرده می شود .شیر زنانی که تمام مردم به آنها اعتقاد ایمانی داشته ان مانند مرحومه ملا فاطمه که کاردی که به دست میگرفت وهمان زنی که با خواندن چند آیه از قران وبا گفتن گرمه باد ،زرد باد وگفتن بلا دور واقعا بالا دور میشد وزن چیره دستی همچون مشهدی زهرا که با پختن آش مخصوص خود دگرگونی هوا را به همراه میآورد یا درخواست باران می نمودنند ویا درخواست آفتاب همین زن تنها این مهارت او نبود جاجیم بافی او شهرت خاص خود راداشت تاآنجائی که به عنوان نمونه در سال ۶۲ مستندی در این زمینه از شبکه اول سیما پخش میگردد ویا زنی دیگر که هنوز در قید حیات میباشد مامای بورخانی عمه گل احدی میباشد کمتر خانه ای در محل که از زحمات مامائی او خبر نداشته باشد آری این ها بخشی کوچکی از زحمات بی دریخ این شیر زنان بورخانی میباشد یادی از لیلی یادی از مشهدی ستاره وسیاره یادی از حاجیه زهراویادی از تمامی زنان فداکار ومادران خوب بورخانی چل رسی وکچال کار زنان سرگرمی بیه عکاس محبوب جمشیدی
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
سلام به لفوری های با لیاقت سلام به لفوری های فداکار سلام به لفوری های با وقار و سلام به لفورهای رشید و با شهامت و سلام به هم محلی های خوبم
|
|||||
|
|||||
